Liga Polska

Kolejny rok z rzędu to samo, a nawet gorzej. Ciągle się łudzimy, ciągle czekamy, wierzymy, szukamy nadziei, a potem znowu rozczarowujemy. Czarne dni polskiej piłki znowu nadeszły w momencie jej konfrontacji z drużynami zagranicznymi. Problem jednak w tym, że rodzime kluby nie odpadają po wyrównanej walce z rywalami z silniejszych lig, lecz są coraz bardziej regularnie ogrywane przez średniaków, a często też przez zwykłych „ogórków” z najbardziej egzotycznych zakątków... niekoniecznie Starego Kontynentu – pisze serwis futbolnet.pl.

We wtorek mistrz Polski mierzył się z mistrzem Czech. Kraju wielokrotnie mniejszego niż nasz, kraju, w którym hokej na lodzie i tenis zdecydowanie zajmują w kibiców wyższe miejsca niż futbol. Tajemnicą jednak nie jest, że piłka nożna znajduje się tam na lepszym poziomie niż u nas. Na boisku w Pradze jakiejś wyraźnej różnicy klas nie było widać, momentami Lech nawet przeważał, ale co z tego, skoro i tak przegrał 0:1. Taka właśnie jest ta różnica, inni wykorzystują swoje szanse, a my nie.

Różnicę robił też Robert Lewandowski, ale prędko udał się robić ją gdzie indziej. Działacze Lecha Poznań zapowiadali, że zrekompensują trenerowi Jackowi Zielińskiemu tę stratę. Że nie pójdą drogą poprzednich mistrzów, którzy po zdobyciu tytułu się osłabiali i dostawali baty w eliminacjach Champions League. Jednak Jacek Rutkowski i spółka nie dotrzymali słowa. Artur Wichniarek to na polską ligę zawodnik klasowy, może w niej strzelić sporo goli, rzemieślnik o konkretnych umiejętnościach, ale już niestety ich nie rozwinie. Nie ma tego błysku, który mógłby być przydatny gdzieś na stadionach Europy.

Ciężko oceniać Joela Tshibambę, pozyskanego z Arki Gdynia, bo jego gra w zespole znad morza odbywała się w trochę innych warunkach, bo ze słabszymi partnerami i przy innej taktyce niż ma to miejsce nad Wartą. Trudno jednak się spodziewać, aby ci dwaj napastnicy, grając nawet razem, dali Lechowi więcej niż sam „Lewy”.

Niemniej jednak poznaniacy mogą spokojnie awansować, bo Sparta jest zdecydowanie w ich zasięgu. Ale co z tego? Nadal nie widzimy mistrza ponadprzeciętnego. Mistrza, który by pod jakimś względem imponował, z którego gry bylibyśmy naprawdę dumni, w pełni zadowoleni. Znowu mamy mistrza Polski, który potrzebuje szczęścia, a nie polega na własnych umiejętnościach, bo najzwyczajniej wciąż, na dłuższą metę, nie ma na czym polegać.

(Michał)